Άκου το σώμα σου!
Με την κούραση, την ένταση, την ανάγκη για ύπνο, για κίνηση, για ξεκούραση. Ακόμη και όταν κάτι στο σώμα σου σε ανησυχεί και χρειάζεται να το φροντίσεις ή να ζητήσεις την κατάλληλη ιατρική αξιολόγηση, υπάρχει και κάτι ακόμη που μπορείς να κάνεις:
να μην το προσπεράσεις.
Και εμείς τι κάνουμε;
Τις περισσότερες φορές, θα έλεγα, συνεχίζουμε.
Μπορεί να πάμε στον γιατρό, όταν χρειάζεται, αλλά πόσο συχνά σταματάμε πραγματικά για λίγο και στρέφουμε την προσοχή μας στο ίδιο μας το σώμα;
Σαν να μας λέει:
«Άνθρωπε, σταμάτα για λίγο.
Κοίταξέ με.
Άγγιξέ με — εσύ ο ίδιος.
Άκουσέ με.
Αφουγκράσου με.
Μείνε λίγο μαζί μου.»
Δεν μπορεί να μη γνωρίζεις καθόλου πώς να «διαβάζεις» το σώμα σου.
Είσαι το σώμα σου.
Κι όμως, μέσα στη φασαρία του πολιτισμού και στα χιλιάδες ερεθίσματα που λαμβάνουμε καθημερινά, έχουμε μάθει να στρέφουμε την προσοχή μας παντού — πολλές φορές εκτός από εμάς.
Και θα μου πεις:
«Ωραία. Σταμάτησα και έμεινα μαζί του… και τι θα γίνει;» 🤔
Ίσως στην αρχή τίποτα περισσότερο από αυτό.
Να το προσέξεις.
Να αναρωτηθείς τι χρειάζεται.
Να δεις αν κάτι από όσα κάνεις καθημερινά το στηρίζει ή το επιβαρύνει.
Και τότε η ερώτηση μπορεί να αλλάξει.
Από το:
«Τι άλλο χρειάζεται να κάνω;»
στο:
«Τι ίσως δεν χρειάζεται να κάνω από όσα ήδη κάνω;»
Γιατί η φροντίδα δεν είναι πάντα να προσθέτουμε κι άλλα.
Μερικές φορές είναι αφαίρεση και όχι πρόσθεση.