Μια διαπίστωση για όλα εκείνα που ακουμπήσαμε, αλλά δεν τολμήσαμε να ζήσουμε.
Ήσουν εκεί, αλλά μόνο ως θεατής, κράτησες τον ρυθμό σε απόσταση, για να μη χάσεις τον έλεγχο. Όμως το να βλέπεις τη ζωή να συμβαίνει μπροστά σου, δεν είναι το ίδιο με το να γίνεσαι μέρος της.
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «είμαι παρών» και στο «συμμετέχω».
“Ήρθες, είδες και απήλθες… δεν χόρεψες” , μια φράση ελαφρώς μελαγχολική, σαν αντίστροφη εκδοχή του «Ήλθον, είδον και ενίκησα», εδώ όμως, η νίκη δίνει τη θέση της στην αποχή και την ανεκπλήρωτη εμπειρία.
Ο χορός είναι η απόλυτη μεταφορά για τη ζωή γιατί απαιτεί συγχρονισμό με το παρόν. Δεν μπορείς να χορέψεις στο παρελθόν, ούτε στο μέλλον. Ή θα κινηθείς τώρα ή θα μείνεις ακίνητος.
Μεταφορικά, το «δεν χόρεψες» περιγράφει την ουσία της ανθρώπινης παρουσίας που παρέμεινε θεατής αντί για πρωταγωνιστής.
- Η Έλλειψη Σύνδεσης: Κάποιος βρέθηκε στον χώρο, στον χρόνο ή στη σχέση, αλλά δεν άφησε τον εαυτό του να παρασυρθεί από τον «ρυθμό» της κατάστασης. Υπήρξε φυσική παρουσία, αλλά πνευματική και συναισθηματική απουσία.
- Ο Φόβος της Έκθεσης: Ο χορός απαιτεί να αφεθείς, να ρισκάρεις να τσαλακωθείς ή να εκτεθείς. Το να μην «χορεύεις» σημαίνει ότι κράτησες τις άμυνές σου τόσο ψηλά, που τελικά η στιγμή πέρασε ανεκμετάλλευτη.
- Το «Σχεδόν» που δεν έγινε «Ποτέ»: Είναι η περιγραφή μιας ευκαιρίας που την άγγιξες, την είδες μπροστά σου, αλλά την άφησες να γλιστρήσει γιατί δεν μπήκες ποτέ μέσα στην ουσία της.
Είναι η διαπίστωση πως το να «είσαι εκεί» δεν ταυτίζεται με το να «ζεις εκεί». Γιατί ο χορός είναι συμμετοχή και χωρίς συμμετοχή, ακόμα και οι πιο δυνατές στιγμές μένουν απλώς καταγεγραμμένες – χωρίς ψυχή.
Και τελικά μην αφήνεις τις μουσικές της ζωής σου να τελειώνουν, ενώ εσύ στέκεσαι ακόμα στην άκρη της πίστας.
Ελένη Καπλάνη