Στο προηγούμενο άρθρο μιλήσαμε για το «σχεδόν», για εκείνη την απόσταση ασφαλείας που μας κρατά θεατές σε γεγονότα της ζωής (ανθρωπους , δουλειές, σχέσεις -τα πάντα ).
Όμως υπάρχει μια στιγμή που ο φόβος της έκθεσης γίνεται μικρότερος από την ανάγκη για ζωή και σύνδεση. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι το να «τσαλακωθείς» στον χορό της ζωής είναι απείρως προτιμότερο από το να παραμείνεις ατσαλάκωτος.
Όταν επιλέγεις το «τώρα», σταματάς να αναλύεις τα βήματα και αρχίζεις να τα νιώθεις.
Το να επιλέγεις να «χορέψεις» σημαίνει ότι αποδέχεσαι αυτό που σου προσφέρεται, χωρίς να ζητάς εγγυήσεις, και γιορτάζεις για ό,τι όμορφο σού έστειλε η ζωή-έστω και για λίγο.
Και τότε αλλάζει όλη την οπτική. Η συμμετοχή δεν είναι πια μια αγγαρεία ή ένα ρίσκο, αλλά μια γιορτή. Αν βρέθηκες σε μια στιγμή που έμοιαζε με γιορτή, μην την υποτιμάς επειδή κράτησε «λίγο»· η αξία της δεν μετριέται με το ρολόι, αλλά με το πόσο βαθιά άγγιξε την ψυχή σου.
Και τελικά, ίσως η επιλογή του «τώρα» να είναι μια πράξη πνευματικής γενναιότητας:
- Η Αποδοχή του Δώρου: Το να αναγνωρίζεις την αξία ακόμη και σε μια απλή στιγμή είναι μια βαθιά μορφή ευφυΐας.
- Η Ευγνωμοσύνη: Ακόμα κι αν ο χορός τελειώσει εσύ θα έχεις να διηγηθείς την αίσθηση της αλήθειας σου.
Η επιλογή να μπεις στον ρυθμό είναι η υπόσχεση που δίνεις στον εαυτό σου ότι δεν θα επιτρέψεις στις αναμνήσεις σου να είναι γεμάτες από «θα μπορούσα».
Αυτή τη φορά γίνε ο χορός. Και γιόρτασε το κάθε δευτερόλεπτο που η ζωή σε κέρασε μια εμπειρία.
Ελένη Καπλάνη